Dzisiaj troszkę o miejscowości w której się wychowałem.

Liczba ludności -ok. 700 osób. Wieś położona 8 km na południe od Słupska, graniczy z Parkiem Krajobrazowym „Dolina Słupi”. Pierwotnie Conezowe ( 1310 ), Koneschow (1392 ), Konesowo, Koniszewo. Etymologia wiąże się z nazwą osobową Konisz; niem. Kunsow. Pierwsza wzmianka z 1301 r. W XV wieku osiedlił się tu ród von Massow, w 1804 r. wieś należała do Franza von Kleist, w 1861 r. Kończewo kupił K. Von Mentueffel, a od XIX w. do roku 1945 była własnością rodu Siemers. Z Kończewa w 1807 r. wyruszyły wojska gen. Kazimierza Sokołowskiego na pomoc gen. Trzebuchowskiemu, który podczas kampanii napoleońskiej miał zdobyć Słupsk. Przez wieki we wsi istniał mały kościółek ewangelicki, zniszczony ostatniej wojnie. Do roku 1702 głoszono tu kazania w języku kaszubskim, a ostatnim znającym ten język kaznodzieją był Christian Bilang.

Zachowało się kilka chałup szachulcowych; układ komunikacyjny o wartości historycznej wraz z zachowanymi elementami przestrzeni; w dawnym parku ( 7,7 ha ) krajobrazowym założonym w latach 1700 – 1899 (nr rej. zabytków A- 250) zachowane założenie pierwotne, występują w nim ciekawe okazy drzew: dęby, buki i kasztanowce; pałac (w rej. zabytków nr A- 250) z 1875 -1900 roku.

Pałac w stylu eklektycznym , murowany, zbudowany na planie prostokąta z ryzalitami, jednokondygnacyjny na wysokim cokole, z kwadratową wieżą.

W pobliżu wsi cenne stanowisko archeologiczne – grodzisko wczesnośredniowieczne z II połowy IX – X w. – nizinne, owalne, otoczone wysokimi wałami i fosą (nr rej. zabytków A- a 60/248) Pomiędzy wsiami Sierakowo i Kończewo leży mały lasek, w środku którego wznosi się pagórek oznaczony na niemieckich mapach jako Schlossberg. Grodzisko ma kształt elipsy, o wymiarach około 250 x 150 m i jest wyraźnie odgraniczone rowem od otaczających łąk. Trzon grodziska jest wzniesieniem, wysokim na około 4 m; grodzisko od zachodu opada stromą ścianą, a od północy i południa zamykają je lekkie podwyższenia, zaś od wschodu bronił go staw łączący się dawniej ze zniszczonymi obecnie fosami. Położenie grodziska pomiędzy dwoma wsiami, w niewielkiej od nich odległości, świadczy o tym, że prawdopodobnie chroniła się tam okoliczna ludność w wypadku napaści nieprzyjacielskiej. U stóp wzgórza, przy ścieżce, można znaleźć wielkie kamienie ze śladami obróbki, które są prawdopodobnie szczątkami dawnych murów. O słowiańskości tego grodziska świadczą znalezione na jego terenie skorupy naczyń glinianych z falistą ornamentacją.

Poniżej zdjęcia domostw

W czasach wojny wielu mieszkańców wsi uciekło na zachód, ci którzy zostali byli świadkami okrucieństwa radzieckich żołnierzy. Z relacji świadków wynika iż sowieci strzelali do mężczyzn na ulicy bez ostrzeżenia, dzieci topiono zaś kobiety zanim zabito wielokrotnie gwałcono. Pierwsze ofiary pochowano na niewielkim cmentarzu niedaleko wsi. Znajdował się tam również krzyż który upamiętniał mord na cywilach wraz z nazwiskami (Paul Kabbe, Opa Papenfuß, Frieda Potratz z synem Wilfried i córką Eriką). Tych którzy nadawali się do pracy odsyłano do gułagów.